Lífsvernd - Grein eftir Lýð Þór Þorgeirsson

Fóstureyðingar

Eitt af fáum málum sem frjálshyggjumenn eru ekki sammála um er hvort banna eigi fóstureyðingar.

Frjálshyggjumenn trúa því að allir eigi að fá að gera það sem þeir vilja svo framarlega sem þeir skaði ekki aðra og að þá reglu megi einungis brjóta til að vernda hana.

Í þessari glæsilegu setningu eru því miður nokkur skilgreiningarvandamál.

Hvað er átt við með að skaða?
Er í lagi að strjúkast upp við einhvern í strætó / gefa einhverjum olbogaskot / reyna við einhvern með klúrum setningum?
Hverjir eru þessir aðrir sem maður má ekki skaða?
Flestir vilja ekki taka dýr inn í skilgreiningunni á öðrum, aðrir vilja ekki taka útlendinga með. Þó nokkur fjöldi frjálshyggjumanna vilja meira að segja ekki taka ófædd börn inn í skilgreininguna. Fólk skilgreinir þessa hluti eftir hentisemi. Það hentar mönnum að taka dýrin ekki með því kjöt er svo gott á bragðið. Útlendingana vilja margir ekki sjá þarna því þeir vilja ekki hleypa erlendum togurum inn á miðin. Fóstur vilja sumir ekki fá á listann því það er svo þægilegt að hafa möguleika á því að drepa barnið ef slíkt er talið henta.

Hvenær verður barn/fóstur að einstaklingi? Ég held því fram að barn verði til við getnað. Aðrir vilja meina að barnið verði til þegar mænan eða heilinn verði til því þá sé fóstrið komið með huga. Rökin sem fylgendur fóstureyðinga nota eru meðal annars þau að barnið geti ekki lifað sjálfstæðu lífi án móðurinnar. Þau rök finnst mér ekki vega þungt þar sem það sama mætti segja um 3 ára barn sem mundi deyja án umönnunar foreldris. Mótsögnin í málflutningi fylgenda fóstureyðinga verður áberandi þegar sama fólk vill refsa konum sem drepa nýfædd börn sín. Eða eins og einn vinur minn sagði: "Skamm kona. Þú misstir af dráps-tækifærinu fyrir nokkrum mánuðum. Svona hegðun verður ekki liðin."

Fyrir mér er jafn fáránlegt að skilgreina að einstaklingur sé fyrst kominn með réttindi til lífs þegar hann hefur náð ákveðinni þyngd, rúmmáli eða við fæðingu, skírn, fermingu eða sjálfræðisaldur.

En það væri erfitt að banna þetta. Samkvæmt opinberum tölum er þriðja hvert barn á Íslandi og helmingur grænlenskra barna drepin fyrir fæðingu. Nú til dags eru ungar konur aldar upp við að fóstureyðing sé eðlileg getnaðarvörn sem sé allt í lagi að beita ef barneign kæmi á óþægilegum tíma. Litið er á samfarir án getnaðar sem heilög réttindi. Ef fóstureyðingar yrðu bannaðar á Íslandi færu þungaðar konur erlendis í aðgerð eða það sem verra er yrðu aðgerðirnar líklega framkvæmdar í bílskúrum með skítugum tækjum og hættulegum lyfjum.

Þó maður vilji af öllu hjarta banna fóstureyðingar er erfitt að rökstyðja það með frjálshyggjurökum ef viðmælandinn neitar að skilgreina fóstur sem einstakling. Því neyðist maður til að höfða til siðgæðis og tilfinninga fólks. Hægt er að færa sterk rök fyrir því að að ófædd börn séu í þeim stóra hópi einstaklinga sem frjálshyggjumenn vilja vernda.

Líklega er því eina lausnin að breyta hugsunarhætti fólks svo sem með kennslu. Einnig væri hægt að sýna ungu fólki myndbönd af fóstureyðingum og innræta það um alvarleika þess að taka líf afkvæma sinna.